دبیرستان سپاس 6

شکرانه بازوی توانا

بگرفتن دست ناتوان است

اردیبهشت سال 1380 اهالی روستای آفریز در حومه قاین، جایی پناه گرفته در حاشیه کویر خراسان جنوبی، با اسپند و گوسفند و آواز زنان و مردان و خردان، که می گفتند سازندگان عزیز، خوش آمدید به آفریز ، سازندگان ایران، مقدمتان گلریزان به استقبال گروهی می آیند که پیش از روز افتتاح مدرسه بارها به این منطقه سر زدند و برای دردهای مالی و معیشتی اهالی آنجا تلاشی کردند و خاطری را سبب تسکین بودند .

جرقه ساخت این مدرسه حاصل سفرهای زنده یاد مجتبی کاشانی بنیانگذار یاوری و دوستانش و پیگیری کارهای معیشتی و غذایی خانواده های نیازمند آنجا بود و خواست و اراده خیر خانم دکتر حصیبی و خانواده گرامی شان را به این روستا و خاک خراسان متصل کرد و ایشان هم پای کار آمدند.

این مدرسه در طی چند سال صفر تا صد توسط خانواده محترم حصیبی و به ویژه خواهر گرامی ایشان ساخته شد با عنوان دبیرستان سپاس آفریز.

دکتر مهین حصیبی در روز افتتاح با بغض و چشمانی که برق می زد گفت : به خواهرم گفتم چه برای این روز بگویم و ایشان گفتند که (( شکرانه بازوی توانا    بگرفتن دست ناتوان است ))

آقای خادم از فعالان فرهنگی و مدیران ابتدایی این دبیرستان در فیلم معرفی این مدرسه می گویند:

تا چندین سال بعد از افتتاح گروه یاوری ، البسه ، مواد غذایی و مایحتاج بسیاری از دانش آموزان و حتی خانواده های ایشان را هم برای ما می فرستادند.

دبیرستان سپاس آفریز نمونه کاملی از یاوری در همه بخش های زندگی انسان هاست.

برای بچه های کم برخوردار روستا مدرسه بسازی

لباس نو برتنشان کنی

مایحتاج غذایی و معیشتی به دستشان برسانی تا آنها مسیر آموزش را راحت تر از قبل ادامه دهند.

این مدرسه اکنون میزبان چند صد دانش آموز هنرستانی از روستای آفریز و روستاهای هم جوار است.